I’m back!

I’m back in the States! Het heeft drie jaar geduurd, maar eindelijk ben ik terug in Amerika. Terug naar mijn gastgezin en vrienden die ik heb leren kennen toen ik hier in september 2010 aankwam als exchange student. Voordat de reis geboekt was, was ik me aan het bedenken hoe lang ik zou gaan. Voor de prijs van een ticket maakt het niet uit of ik twee, vier of zes weken zou verblijven. Na wat overleg met het thuisfront leek ons 18 dagen genoeg. Beter dat ik langer had willen blijven dan dat ik eerder naar huis wilde komen.

Maar nu ben ik dus veilig aangekomen en meteen vielen me weer een aantal dingen op. Ik kwam op woensdagavond aan in Houston en daar stond mrs. Jennifer en haar zus Aunt Ida. We zouden die avond slapen bij een neef van Erica in Houston. Of dat een directe neef is of een neef van de neef van de zus van de tante van de achterneef van de bakker, dat is maar de vraag. Een enorm huis, ENORM. Zo een MTV Cribs huis, ‘this is where the magic happens’. Wat me dan meteen opvalt, een enorm huis met drie meubels er in en nergens een persoonlijke foto of wat voor persoonlijk tintje dan ook. Het huis had van iedereen kunnen zijn. Dat heb ik in Nederland nooit gezien, een onpersoonlijk huis. Zelfs van de goedkoopste studentenkamer maken we tegenwoordig een eigen stulpje. “I got y’all lil guhs some dinnah,” zei de gastvrouw. ‘Dinnah’ hier betekent dat ze om vier uur ’s middags al naar ‘Popeyes’ is geweest en wij om acht uur ’s avonds koude kip mogen kluiven. Maar na al dat vliegtuigeten was ik tevreden met alles anders dan rijst. Ik ging snel naar bed want na een reis van 25 uur ben je best wel moe.

De volgende ochtend reden we dan eindelijk naar New Iberia. Een reis die vier uur zou duren. Dat is niks in Amerikaanse begrippen. Ontbijten gingen we bij Ihop (International house of pancakes). Dus alweer fastfood na fastfood. “No guh, Ihop aint no fastfood. You aint got no burgers there.” Ik dacht altijd dat fastfood gewoon betekende dat je wat voor eten dan ook snel in een of ander vetje braadt, en dat serveert. Ihop is dat ook, snel en vettig ontbijten. Maar nogmaals, culturen verschillen dus voor ontbijt hadden we gewoon ‘vers’ eitje en ‘heerlijke wheat toast’. Onderweg naar Louisiana zie je, zoals je verwacht bij Amerika, enorme reclameborden langs de weg omhoog steken. “Texas swagger in a burger”, vond ik zelf wel een leuke. Wie zegt er nou nog ‘swagger’? Ook borden langs de weg komen op mij weer hilarisch voor: “Maximum 65 / minimum 45”. Een minimumsnelheid aangeven! Wie doet dat?! Hoe slim is dat? De helft van de mensen op leeftijd in Nederland zouden zich kapot schrikken en (eindelijk) opgejaagd voelen. Hier nog een: “Prisonarea, do not pick up hitchhiker”. Ja joh, want die vrolijke hippie met bordje ‘New Orleans’ kan wel iemand zijn die drugs dealde in Mexico en vier mensen heeft vermoord.

Bij de state line van Texas naar Louisiana staat een enorme ster, wow, waar natuurlijk foto’s gemaakt moeten worden. Eindelijk zijn mijn overdreven glimlach en pose op foto’s weer normaal. Dat is iets wat ik nooit heb afgeleerd, a big smile op foto’s. Bij de state line is een gebouwtje waar je toeristische folders kunt meenemen, en er staat een vending machine waar je ijskoude cola, dr pepper, fanta en noem het maar op kunt krijgen for just one dollar. Nou nee, ik heb een flesje water dat ik drink om tien uur in de ochtend. Nu ik me bewust ben van het feit dat ik drie jaar geleden in tien maanden tien kilo was aangekomen, probeer ik nu echt op te letten. Dat is moeilijk in een cultuur die leeft van fastfood. Nogmaals, fastfood is voor mij alles wat snel en onverzorgd wordt bereid/verkocht. Vending machines met alle soorten chips en koekjes en ernaast een machine met alle soorten fris, ook dat is een vorm van fast food. Food dat je fast mee kunt nemen en onderweg kunt verorberen.

In New Iberia aangekomen ging ik direct naar mijn vriendin Allison. Met tranen in onze ogen hebben we wel tien minuten staan knuffelen. In de auto leek het alsof ik nooit was weggeweest, dat is wat vriendschap betekent. We gingen als verrassing naar haar tante, die mijn biologielerares was geweest toen ik hier naar high school ging. Ook deze mevrouw kreeg tranen in haar ogen toen ze me zag. Ze liet me haar huis zien waar een enorme guest room is waar in ‘anytime’ gebruik van mag maken. Dit zal dus hopelijk niet mijn laatste tripje zijn. In de avond ben ik naar New Orleans (N’Awlins) vertrokken om Erica te treffen. Ook dat weerzien ging gepaard met veel knuffels. Met Erica leek het ook alsof ik nooit was weggeweest. Gezellig gekletst en gegeten en toen we bij haar thuis kwamen moest ze snel naar de fitness. Erica is een super lief zusje maar een beetje OCD, alles onder controle houden; calorieën en opruimen. Na negen uur te hebben geslapen ben ik weer een beetje fit en ga zo maar even aan het zwembad liggen. We vertrekken vanavond naar Atlanta dus een druk weekend staat voor de boeg.

Advertenties

One thought on “I’m back!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s