Autumn thoughts

Bloggen is voor mij zo veel makkelijker als ik iets te klagen heb. Gelukkig heb ik al een behoorlijke tijd weinig te klagen, helaas is deze positiviteit niet goed voor mijn creativiteit. Het is herfstvakantie. Het is koud, regenachtig en met mijn fleece-superman-broek probeer ik er maar het beste van te maken. Stapels papieren, boeken, aantekeningen en samenvattingen liggen naast me. “Read me, read me,” roepen ze allemaal tegelijk naar me. Maar daar heb ik even bar weinig zin in. Mijn ouders zijn op vakantie naar de zon, mijn vriendje zit weer in het noorden van het land en het laatste waar ik zin in heb is om me te verdiepen in Engelse woordjes, Duitse geschiedenis en marketingplannen. Ik heb zin om te wandelen in het bos en diepe gesprekken te voeren. Helaas ben ik lui en zoals gezegd, behoorlijk alleen. Afgelopen dinsdag had ik een Amerikaanse vriend op bezoek in Maastricht. Daar had ik (tot mijn verbazing) wel goede gesprekken mee. Mijn plan was om tijdens mijn reis naar Amerika een super-mega interessant verhaal te schrijven over politieke kwesties en overtuigingen van Amerikanen. Aangezien de Amerikanen die ik ken weinig van de wereld afweten, heb ik dit geniale plan maar moeten laten varen. Ik wilde dolgraag praten over Ukraine, oorlog en geloof. Maar de mensen hadden nog nooit van Ukraine gehoord, oorlog lijken Amerikanen te vermijden en ook het onderwerp geloof is heel gevoelig. De verborgen journalist in mij probeerde discussies te ontlokken maar ik had al snel door dat ik bepaalde meningen beter voor me kon houden. Tot afgelopen dinsdag dus. Heerlijk, praten met een Amerikaan die buiten the States is geweest en weet waar die over praat. Een Amerikaan die afval scheidt, gelooft in global warming én in de evolutietheorie. Iemand die niet wilt trouwen op zijn tweeëntwintigste maar eerst een carrière wil opbouwen. Wat helemaal het toppunt was, hij is een Amerikaan waar ook mijn vriendje positief over was. Een vriendin van mij was afgelopen zomer in Nepal om daar straatkinderen te helpen. Bij terugkomst van haar reis, was ze veel kalmer en waardeerde ze veel meer wat ze had. Ik kan nog meer voorbeelden noemen maar wil alleen zeggen dat zo blijkt weer eens dat reizen daadwerkelijk je horizon verbreedt. Ik ben zo intens dankbaar voor mijn ouders die mij en mijn broer hebben meegenomen naar Duitsland, Frankrijk, Spanje, Turkije, Malta, Hongarije en Bulgarije en meer. Maar zeker voor de grote reizen naar o.a. China, Mexico, Cuba, Thailand, Indonesië en Vietnam. Ik ben blij dat ik culturen kan vergelijken, bekritiseren en liefhebben. travel-quotes-7

“The world is a book and those who do not travel read only one page.” – St. Augustine

Advertenties

I’m back!

I’m back in the States! Het heeft drie jaar geduurd, maar eindelijk ben ik terug in Amerika. Terug naar mijn gastgezin en vrienden die ik heb leren kennen toen ik hier in september 2010 aankwam als exchange student. Voordat de reis geboekt was, was ik me aan het bedenken hoe lang ik zou gaan. Voor de prijs van een ticket maakt het niet uit of ik twee, vier of zes weken zou verblijven. Na wat overleg met het thuisfront leek ons 18 dagen genoeg. Beter dat ik langer had willen blijven dan dat ik eerder naar huis wilde komen.

Maar nu ben ik dus veilig aangekomen en meteen vielen me weer een aantal dingen op. Ik kwam op woensdagavond aan in Houston en daar stond mrs. Jennifer en haar zus Aunt Ida. We zouden die avond slapen bij een neef van Erica in Houston. Of dat een directe neef is of een neef van de neef van de zus van de tante van de achterneef van de bakker, dat is maar de vraag. Een enorm huis, ENORM. Zo een MTV Cribs huis, ‘this is where the magic happens’. Wat me dan meteen opvalt, een enorm huis met drie meubels er in en nergens een persoonlijke foto of wat voor persoonlijk tintje dan ook. Het huis had van iedereen kunnen zijn. Dat heb ik in Nederland nooit gezien, een onpersoonlijk huis. Zelfs van de goedkoopste studentenkamer maken we tegenwoordig een eigen stulpje. “I got y’all lil guhs some dinnah,” zei de gastvrouw. ‘Dinnah’ hier betekent dat ze om vier uur ’s middags al naar ‘Popeyes’ is geweest en wij om acht uur ’s avonds koude kip mogen kluiven. Maar na al dat vliegtuigeten was ik tevreden met alles anders dan rijst. Ik ging snel naar bed want na een reis van 25 uur ben je best wel moe.

De volgende ochtend reden we dan eindelijk naar New Iberia. Een reis die vier uur zou duren. Dat is niks in Amerikaanse begrippen. Ontbijten gingen we bij Ihop (International house of pancakes). Dus alweer fastfood na fastfood. “No guh, Ihop aint no fastfood. You aint got no burgers there.” Ik dacht altijd dat fastfood gewoon betekende dat je wat voor eten dan ook snel in een of ander vetje braadt, en dat serveert. Ihop is dat ook, snel en vettig ontbijten. Maar nogmaals, culturen verschillen dus voor ontbijt hadden we gewoon ‘vers’ eitje en ‘heerlijke wheat toast’. Onderweg naar Louisiana zie je, zoals je verwacht bij Amerika, enorme reclameborden langs de weg omhoog steken. “Texas swagger in a burger”, vond ik zelf wel een leuke. Wie zegt er nou nog ‘swagger’? Ook borden langs de weg komen op mij weer hilarisch voor: “Maximum 65 / minimum 45”. Een minimumsnelheid aangeven! Wie doet dat?! Hoe slim is dat? De helft van de mensen op leeftijd in Nederland zouden zich kapot schrikken en (eindelijk) opgejaagd voelen. Hier nog een: “Prisonarea, do not pick up hitchhiker”. Ja joh, want die vrolijke hippie met bordje ‘New Orleans’ kan wel iemand zijn die drugs dealde in Mexico en vier mensen heeft vermoord.

Bij de state line van Texas naar Louisiana staat een enorme ster, wow, waar natuurlijk foto’s gemaakt moeten worden. Eindelijk zijn mijn overdreven glimlach en pose op foto’s weer normaal. Dat is iets wat ik nooit heb afgeleerd, a big smile op foto’s. Bij de state line is een gebouwtje waar je toeristische folders kunt meenemen, en er staat een vending machine waar je ijskoude cola, dr pepper, fanta en noem het maar op kunt krijgen for just one dollar. Nou nee, ik heb een flesje water dat ik drink om tien uur in de ochtend. Nu ik me bewust ben van het feit dat ik drie jaar geleden in tien maanden tien kilo was aangekomen, probeer ik nu echt op te letten. Dat is moeilijk in een cultuur die leeft van fastfood. Nogmaals, fastfood is voor mij alles wat snel en onverzorgd wordt bereid/verkocht. Vending machines met alle soorten chips en koekjes en ernaast een machine met alle soorten fris, ook dat is een vorm van fast food. Food dat je fast mee kunt nemen en onderweg kunt verorberen.

In New Iberia aangekomen ging ik direct naar mijn vriendin Allison. Met tranen in onze ogen hebben we wel tien minuten staan knuffelen. In de auto leek het alsof ik nooit was weggeweest, dat is wat vriendschap betekent. We gingen als verrassing naar haar tante, die mijn biologielerares was geweest toen ik hier naar high school ging. Ook deze mevrouw kreeg tranen in haar ogen toen ze me zag. Ze liet me haar huis zien waar een enorme guest room is waar in ‘anytime’ gebruik van mag maken. Dit zal dus hopelijk niet mijn laatste tripje zijn. In de avond ben ik naar New Orleans (N’Awlins) vertrokken om Erica te treffen. Ook dat weerzien ging gepaard met veel knuffels. Met Erica leek het ook alsof ik nooit was weggeweest. Gezellig gekletst en gegeten en toen we bij haar thuis kwamen moest ze snel naar de fitness. Erica is een super lief zusje maar een beetje OCD, alles onder controle houden; calorieën en opruimen. Na negen uur te hebben geslapen ben ik weer een beetje fit en ga zo maar even aan het zwembad liggen. We vertrekken vanavond naar Atlanta dus een druk weekend staat voor de boeg.