Aan de chauffeur van lijn 50 naar Aachen op 19-12 om 13.46.

Ik ken maar heel weinig mensen die positief spreken over het openbaar vervoer. Er is altijd rotzooi; ze zijn vaak te laat, of te vroeg; het is te warm, of te koud in bus/trein en de dienstregeling verandert ook zonder bericht.
Mijn vader en moeder vinden reizen met de bus altijd een uitje. Kan ik me wel voorstellen als je maar twee keer per jaar je lot overlaat aan het openbaar vervoer. Voor menig student zoals ik, zijn bedrijven zoals de NS en Veolia een toppunt van irritatie.
Maar ik irriteer me graag, daar ga ik goed van schrijven.

Aan de chauffeur van de lijn 50 naar Aachen dus. Ik heb u wel door. U reed in bus nummer 1566. Dit nummer heb ik goed onthouden voor mijn klacht naar Veolia straks. Niet dat Veolia wat gaat doen met die klacht, maar ik hoop dat u wel op uw wandaden wordt aangesproken.
Ik had u al vrij snel door. Het begon namelijk toen u bij de halte ‘Ceramique’ in Maastricht zomaar langs reed bij een halte. Een zielig meisje maar mee rennen met de bus, in de stromende regen, maar u, dienstverlener als u bent, u rijdt gewoon door. De vraag ‘waarom?’ blijft onbeantwoord, want de bus zat niet te vol.
Ik doe altijd een klein dutje in de bus. Niet dat ik echt slaap, maar ik dommel gewoon een beetje weg. Ik heb het intense geluk om altijd op tijd te ontwaken. Ook vandaag. Het was wel al 14.20 maar ik wist dat mijn aansluiting nog moest vertrekken. Ik vroeg u daarom heel vriendelijk of u mijn aansluiting kon vragen om even te wachten. “Nee, die is al weg hoor.” Het motto ‘niet geschoten is altijd mis’, komt vast niet voor in uw dienstverlener-woordenboekje. Op het moment dat de lijn 50 aankomt bij de bushalte en ik mijn aansluiting nog zie staan, sprint ik naar voren en smeek u om de bus te laten wachten. U maakt het rondje af en murmelt erna “Oh kijk nou, hij rijdt net weg.” De bus was niet weggereden als u een halve minuut eerder even had opgeroepen om de bus te laten wachten. Maar nee, nogmaals, de betekenis van het woord ‘dienstverlener’ is bij u niet helemaal duidelijk. Wat was ik woedend toen ik de bus uitliep, in de stromende regen, met een overvolle rugzak. Ik heb u dat ook laten merken toen ik langs u liep.

Naar mijn mening zijn chauffeurs van het openbaar vervoer nog steeds dienstverleners. Het motto ‘service with a smile’, past goed bij de sector dienstverlening. Helaas was deze incompetente chauffeur niet bekend met het motto. Jammer.

Ik wil niet heel Veolia afkraken natuurlijk. Daarom wens ik alle andere werknemers van Veolia een prettige Kerst toe. Alleen deze ene minder vriendelijke chauffeur hoeft van mij geen kerstpakket te ontvangen.